کنار گذر

این روز ها که به خیابان بروید ، با حدود 6 ماه قبل تفاوتهای عمده ای می بینید.ممکن است فکر کنید درباره ی چه صحبت میکنم.افتتاح تونل توحید یا تعریض خیابان پیروزی یا فلزی شدن سطل آشغال ها برای جلوگیری از سوزانده شدن.نه.هیچ کدام از این ها نیست.6 ماه قبل،حدوداً در چنین روزهایی  داشتیم به نیمه ی شعبان فکر می کردیم.میلاد حضرت مهدی (عج).که البته ملاحظات سیاسی نیز در جشن امسال وجود داشت.اما دقت کنیم و ببینیم که جشن های 6 ماه قبل با الان – جشن های دهه ی فجر- چه تفاوتی دارد؟

تفاوت آشکار جشن های 6 ماه قبل با حالا در ملی بودن یا مردمی بودن جشن های نیمه ی شعبان و دولتی بودن جشن های دهه ی فجر است.عدم نهاد سازی مردمی،تبدیل نهاد سازی های مردمی به نهاد های دولتی و سیطره ی کامل دولت را می توان از عوامل این "فاجعه" دانست.به تشریح عوامل می پردازیم.

حقیقت این است عدم دانش و تجربه ی کافی و مشکلات بسیار پس از انقلاب ، کادر سازی و متشکل کردن نهاد های مردمی را با وقفه روبرو کرد و پس از آن ما با یک خلا بزرگ در این زمینه مواجه شدیم.اگر هم نهاد های مردمی در این باره بود یا برای دفاع بود (مثل کمیته ها ) و یا برای عمران (مثل جهاد سازندگی) و ما پس از انقلاب نهادسازی های مردمی فرهنگی،تبلیغی و اندکی را مشاهده می کنیم.پر واضح است که می توان علت این امر را در اطمینان مردم به حاکمان جدید در این امور (فرهنگی و تبلیغی ) دانست.

در ضمن ، نهاد های مردمی ما هم کم کم به نهاد های دولتی تبدیل شده اند و نمونه ی بارز آن را می توان در نهادی مثل بسیج مستضعفین دانست.هر چند که در نام این نهاد هم رگه هایی مردمی دیده می شود اما به نظر می رسد که شرایط جنگی و لزوم فرماندهی واحد نیروها و نظم نظامی باعث شد که این نهاد رفته رفته به عنوان یکی از نیروهای مسلح وجهه ی مردمی خود را از دست بدهد.

دولت ها هم در این باره کم کاری کردند و نه آگاهی لازم را به مردم دادند و نه اینکه خود سعی کردند که کار را به مردم واگذار کنند.این شد که امروز برای دهه ی فجرمان.روز استقلال مان و روز ملی مان کمتر جشن ها و مراسم های مردمی می بینیم.چقدر در نیمه ی شعبان چراغانی های زیبا می بینیم.پرچم هایی که مردم خودشان خریده اند ، می بینیم و جوانهایی که می آیند و کوچه و خیابان را تزیین می کنند.آیا این صحنه ها را روزی در دهه ی فجر هم خواهیم دید؟آیا اگر روزی دولت اعلام کند که جشن 22 بهمن را برگزار نمی کند ، کسی آستین هایش را بالا می زند.